Onze ervaring met de William Schrikker Stichting en Siza Jeugdzorg is helaas zeer negatief. Wij hebben ongeveer twee jaar met beide organisaties te maken gehad en kijken hier met veel verdriet, teleurstelling en frustratie op terug. Dit is onze persoonlijke ervaring en beleving van de hulp die wij hebben ontvangen.
Waarom wij hulp zochten
Wij hebben destijds zelf hulp gezocht omdat wij het beste wilden voor onze kinderen. Ons doel was om vrijwillige ondersteuning te krijgen om de situatie binnen ons gezin te verbeteren. Wij waren op zoek naar mensen die met ons mee wilden denken, naar ons wilden luisteren en samen met ons oplossingen wilden vinden.
Wij hadden nooit verwacht dat dit uiteindelijk zou uitmonden in een ondertoezichtstelling (OTS) en een langdurig verplicht hulpverleningstraject.
Steeds weer nieuwe gezinsvoogden en hulpverleners
Gedurende ongeveer twee jaar kregen wij te maken met:
- 6 verschillende gezinsvoogden;
- meer dan 12 hulpverleners;
- 4 verschillende gezinscoaches.
Door al deze wisselingen ontbrak volgens onze ervaring iedere vorm van continuïteit. Iedere keer moesten wij opnieuw ons verhaal vertellen, terwijl dossiers werden overgedragen en afspraken verloren leken te gaan. Er werd telkens opnieuw begonnen, waardoor wij nauwelijks vooruitgang zagen.
Wij kregen hierdoor het gevoel dat niemand echt een volledig beeld had van onze situatie.
Slechte communicatie
De communicatie met zowel de William Schrikker Stichting als Siza Jeugdzorg hebben wij als zeer slecht ervaren.
Wij moesten regelmatig zelf achter informatie aan, kregen weinig terugkoppeling en hadden vaak het gevoel dat vragen onbeantwoord bleven. Ook werden afspraken volgens onze ervaring niet altijd nagekomen of opgevolgd.
Daardoor ontstond bij ons steeds meer onzekerheid en verloren wij het vertrouwen in de hulpverlening.
Wij voelden ons niet gehoord
Wat ons het meest is bijgebleven, is dat wij ons als ouders niet gehoord voelden.
Wij hebben meerdere keren onze zorgen gedeeld over de veiligheid van de kinderen en over signalen waarvan wij vonden dat deze serieus onderzocht hadden moeten worden. Naar onze ervaring gebeurde dit onvoldoende.
Wij hadden het gevoel dat onze verhalen vaak terzijde werden geschoven en dat onze zorgen nauwelijks werden meegenomen in de besluitvorming.
Onze zorgen over drugsgebruik en drugshandel
Wij hebben gedurende het traject meerdere keren melding gemaakt van onze zorgen over vermeend drugsgebruik en de vermeende handel in drugs door de vader.
Volgens onze ervaring zijn deze signalen onvoldoende onderzocht. Wij hadden het gevoel dat er weinig tot niets met onze meldingen werd gedaan en dat de mogelijke risico’s voor de kinderen niet serieus genoeg werden beoordeeld.
Juist omdat het om de veiligheid van kinderen ging, vonden wij dit bijzonder zorgelijk.
Veel professionals, maar weinig resultaat
Ondanks de inzet van tientallen betrokken professionals hebben wij persoonlijk nauwelijks verbetering ervaren.
Integendeel, wij hebben juist het gevoel dat onze situatie gedurende het traject alleen maar is verslechterd.
Door de vele wisselingen, de gebrekkige communicatie en het gebrek aan continuïteit ontstond steeds meer spanning binnen ons gezin. In plaats van rust en ondersteuning ervoeren wij vooral stress, onzekerheid en frustratie.
Uiteindelijk via de rechter uit de OTS
Uiteindelijk hebben wij via een gerechtelijke procedure een einde kunnen maken aan de ondertoezichtstelling en het verplichte hulpverleningstraject.
Pas daarna kregen wij het gevoel dat er weer rust terugkwam binnen ons gezin. Voor ons voelde dit als een opluchting.
Het blijft voor ons moeilijk te begrijpen dat een traject dat bedoeld is om gezinnen te helpen, in onze ervaring juist het tegenovergestelde effect heeft gehad.
Onze conclusie
Onze ervaring met de William Schrikker Stichting en Siza Jeugdzorg is dat de hulpverlening ons gezin niet heeft geholpen. Wij hebben juist ervaren dat de communicatie onvoldoende was, dat er weinig werd geluisterd naar onze zorgen en dat belangrijke signalen volgens ons niet serieus genoeg zijn opgepakt.
Na zes gezinsvoogden, meer dan twaalf hulpverleners en vier gezinscoaches hebben wij helaas moeten concluderen dat de hulp voor ons geen positieve bijdrage heeft geleverd. Integendeel: wij hebben het gevoel dat de situatie hierdoor juist verder is verslechterd.
Wij beseffen dat iedere situatie anders is en dat anderen mogelijk andere ervaringen hebben. Deze tekst beschrijft uitsluitend onze persoonlijke ervaring en beleving van de hulpverlening die wij hebben ontvangen. Wij delen dit verhaal omdat wij vinden dat ouders en kinderen gehoord moeten worden en omdat wij hopen dat ervaringen zoals de onze kunnen bijdragen aan verbetering van de jeugdzorg.